تکنولوژی و هوش مصنوعی

معرفی کتاب «عصر استخراج»؛ چگونه پلتفرم های فناوری اقتصاد را تصرف کرده و آینده ما را تهدید می‌کنند؟

عصر استخراج کتابی نسبتاً کوتاه و فشرده است که تلاش می‌کند چند بحث مهم درباره‌ی انحصار، اقتصاد پلتفرمی، سرمایه‌داری نظارتی و هوش مصنوعی را در یک چارچوب مشترک قرار دهد. شاید همه‌ی ایده‌های آن کاملاً تازه نباشند و برخی از استدلال‌هایش بیشتر از آنکه نظریه‌ای جدید بسازند، بحث‌های پیشین را به هم پیوند دهند، اما ارزش کتاب دقیقا در همین پیوند است. تیم وو از ما می‌خواهد به چیزی فراتر از امکانات جذاب فناوری نگاه کنیم و بپرسیم در اقتصادی که هر روز بیشتر به چند پلتفرم وابسته می‌شود، چه کسی قواعد بازی را تعیین می‌کند و چه کسی هزینه‌ی آن را می‌پردازد.

به‌قلم:سید محمد یحیی هاشمی

فرض کنید فروشگاهی در نزدیکی منزل شما باز شده که همه‌چیز دارد. مثلا قیمت‌هایش مناسب است، سفارش‌ها را سریع تحویل می‌دهد و حتی به فروشنده‌های کوچک هم اجازه می‌دهد محصولاتشان را در آن عرضه کنند. طبیعی است که کم‌کم خریدهای بیشتری را از همان‌جا انجام دهید و بعد از مدتی دیگر نخواهید از فروشگاه های دیگر خرید کنید. اما چند سال بعد اوضاع تغییر می‌کند. فروشگاه دیگر فقط محل خریدوفروش نیست بلکه خودش تعیین می‌کند چه کسی اجازه‌ی فروش داشته باشد، چه محصولی بیشتر دیده شود و فروشنده‌ها چقدر باید برای حضور در آن هزینه کنند. حالا اگر از شرایط ناراضی باشید، به‌سادگی نمی‌توانید آن را ترک کنید چون بخش مهمی از بازار همانجا تشکیل شده و شما برای پیدا کردن نیازهایتان احتمالا مجبورید دباره به همان جا برگردید.

این داستان درباره‌ی یک فروشگاه خیالی نیست. بخش مهمی از اقتصاد دیجیتال ما با چنین الگویی کار می‌کند. پلتفرم‌هایی که ابتدا برای آسان‌تر کردن زندگی ساخته شدند، به‌تدریج به دروازه‌بان‌هایی تبدیل شده‌اند که دسترسی ما به بازار، اطلاعات، خدمات و حتی دیگران را کنترل می‌کنند. تیم وو در کتاب عصر استخراج (The Age of Extraction)  می‌خواهد نشان دهد که این تغییر، صرفاً یک مسئله‌ی مربوط به شرکت‌های فناوری نیست؛ بلکه نشانه‌ی دگرگونی عمیق‌تری در شیوه‌ی کارکرد اقتصاد است.

از خلق ارزش تا تصاحب ارزش

تیم وو برای توضیح این وضعیت از مفهومی استفاده می‌کند که عنوان کتاب هم از آن گرفته شده است: استخراج ارزش. تفاوت مهمی وجود دارد میان شرکتی که با تولید محصول بهتر یا ارائه‌ی خدمتی تازه درآمد کسب می‌کند و شرکتی که به‌واسطه‌ی موقعیت مسلط خود، سهم بیشتری از ارزش موجود را تصاحب می‌کند.

برای فهم این تفاوت، یک غول بین المللی و شناخته شده مثل آمازون مثال مناسبی است. این شرکت در آغاز، فرصتی در اختیار فروشندگان کوچک قرار داد تا بدون نیاز به ساختن فروشگاه و شبکه‌ی توزیع مستقل، به مشتریان فراوانی دسترسی پیدا کنند. پلتفرم واقعاً به کسب‌وکارهای کوچک کمک می‌کرد و برای مشتریان هم انتخاب‌های بیشتری فراهم می‌آورد. اما وقتی فروشندگان و خریداران به حضور در این بازار وابسته شدند، موقعیت آمازون تغییر کرد. شرکت حالا می‌توانست هزینه‌های بیشتری مطالبه کند، جایگاه نمایش محصولات را بفروشد و از اطلاعات فروشندگان برای رقابت با خودشان بهره ببرد.

مسئله این نیست که آمازون دیگر هیچ ارزشی تولید نمی‌کند؛ مسئله این است که چه سهمی از ارزش تولیدشده به کسانی می‌رسد که کالا و خدمت واقعی را فراهم می‌کنند و چه سهمی نصیب پلتفرمی می‌شود که بر مسیر دسترسی به مشتری تسلط دارد. از نگاه وو، این همان نقطه‌ای است که تسهیل‌گری به استخراج تبدیل می‌شود.

در فضای ایران نیز، همین منطق را می توانیم در مورد فعالیت اسنپ، دیجی کالا یا نمونه های دیگر پیدا کنیم. برای راهنمایی بهتر، اخبار و حواشی و نظرهای انتقادی پیرامون این پلتفرم ها راهنمای مناسبی برای شروع این مسیر هستند.

اما چرا به‌سادگی از پلتفرم‌ها جدا نمی‌شویم؟

یکی از ایده‌های جالب کتاب این است که قدرت پلتفرم‌ها فقط از بزرگی و ثروتشان نمی‌آید. اتفاقا بخش مهمی از قدرتشان به خاطر این است که آن‌ها به‌تدریج به بخش‌هایی ضروری از زندگی ما تبدیل می‌شوند. وقتی همه‌ی دوستانمان در یک شبکه‌ی اجتماعی حضور دارند، ترک آن شبکه به معنای از دست دادن بخشی از روابط اجتماعی است. وقتی فروشندگان و مشتریان در یک بازار آنلاین جمع شده‌اند، حضور در آن دیگر یک انتخاب ساده نیست. هرچه افراد بیشتری از یک پلتفرم استفاده کنند، ارزش آن برای دیگران بیشتر می‌شود و همین چرخه، موقعیت مسلط آن را تقویت می‌کند.

وو در اینجا به چیزی فراتر از فناوری اشاره می‌کند: راحتی می‌تواند به ابزار وابستگی تبدیل شود. ما به خدماتی عادت می‌کنیم که زندگی را آسان‌تر کرده‌اند و همین عادت، هزینه‌ی خروج از آن‌ها را بالا می‌برد. در نتیجه پلتفرم‌ها لازم نیست همیشه ما را مجبور به ماندن کنند؛ کافی است ترک کردنشان دشوار باشد.

این الگو، به‌زعم نویسنده، محدود به شرکت‌های فناوری هم نیست. کتاب سراغ حوزه‌هایی مانند مسکن و خدمات درمانی می‌رود؛ جاهایی که شرکت‌های بزرگ و سرمایه‌گذاران مالی می‌توانند با در اختیار گرفتن زیرساخت یا مسیر دسترسی به خدمات، از موقعیتی ضروری برای استخراج درآمد استفاده کنند. به این ترتیب، مسئله‌ی پلتفرم‌ها دیگر فقط مسئله‌ی گوگل و آمازون نیست؛ با الگویی اقتصادی روبه‌رو هستیم که می‌تواند در بخش‌های مختلف زندگی گسترش پیدا کند.

تیم وو؛ نویسنده‌ای که از قدرت رسانه‌ها می‌نویسد

تیم وو استاد حقوق دانشگاه کلمبیاست و بیش از هر چیز با نوشته‌ها و فعالیت‌هایش درباره‌ی تمرکز قدرت در صنعت ارتباطات شناخته می‌شود. اصطلاح «بی‌طرفی شبکه» (Net Neutrality) نیز با نام او گره خورده است؛ مفهومی که بر دسترسی برابر به اینترنت و جلوگیری از تبعیض ارائه‌دهندگان خدمات اینترنتی تأکید دارد.

وو در دولت جو بایدن نیز در حوزه‌ی سیاست‌گذاری رقابت و مقابله با انحصار فعالیت داشت. بنابراین بحث او صرفاً تأملی دانشگاهی درباره‌ی فناوری نیست؛ نویسنده با سازوکارهای حقوقی و اقتصادی مقابله با قدرت شرکت‌های بزرگ نیز آشنایی عملی دارد.

هوش مصنوعی؛ استخراج در مقیاسی تازه

شاید یکی از مهم‌ترین بخش‌های کتاب برای خواننده‌ی امروزی، بحث هوش مصنوعی باشد. اساسا مدل‌های هوش مصنوعی برای آموزش و بهبود به حجم عظیمی از داده نیاز دارند و تعامل کاربران با این ابزارها نیز می‌تواند به منبعی تازه برای تولید ارزش تبدیل شود. اما پرسش اصلی همچنان وجود دارد: چه کسی این ارزش را تصاحب می‌کند؟

اگر زیرساخت هوش مصنوعی در اختیار تعداد محدودی شرکت باشد، آیا این فناوری به توزیع قدرت و فرصت کمک خواهد کرد یا وابستگی ما را به صاحبان زیرساخت بیشتر می‌کند؟ آیا هوش مصنوعی می‌تواند بهره‌وری را بالا ببرد و زندگی را آسان‌تر کند، اما در همان حال، امکان کسب درآمد و کنترل اقتصادی را بیش از پیش در دست چند شرکت متمرکز سازد؟

وو از این زاویه به هوش مصنوعی نگاه می‌کند. یعنی نه صرفاً به‌عنوان فناوری تازه‌ای که قرار است مشاغل و زندگی ما را متحول کند بلکه به‌عنوان مرحله‌ی دیگری از رقابت بر سر کنترل زیرساخت‌های ضروری و تصاحب ارزش.

مسئله فقط مالیات گرفتن از غول‌ها نیست

در بخش پایانی، کتاب از تشخیص مسئله به سمت راه‌حل‌ها حرکت می‌کند. مقابله با انحصار، بازنگری در قوانین رقابت و طراحی دوباره‌ی ساختار بازار از جمله موضوعاتی هستند که وو مطرح می‌کند. او حتی به این پرسش می‌پردازد که آیا فناوری‌هایی مانند هوش مصنوعی و رمزارزها می‌توانند به کاهش نابرابری اقتصادی کمک کنند یا خودشان به شکل تازه‌ای از تمرکز قدرت تبدیل خواهند شد.

نکته‌ی مهم این است که از نظر نویسنده، صرفاً بازتوزیع ثروت پس از تولید آن کافی نیست. اگر ساختار اقتصادی همچنان به شرکت‌های مسلط اجازه دهد بخش بزرگی از ارزش را تصاحب کنند، توزیع مجدد درآمد نمی‌تواند مسئله را به‌طور بنیادی حل کند. باید درباره‌ی معماری خود بازارها و شیوه‌ی توزیع قدرت اقتصادی هم تجدیدنظر کرد.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا