اقتصاد توکنایزتکنولوژی و هوش مصنوعی
موضوعات داغ

ماهیت قرارداد هوشمند

ماهیت اصلی قرارداد هوشمند چیست؟

سایبرپژوه – در دنیای امروز توافق و قرارداد شاکله اصلی زندگی اجتماعی را تشکیل می‌دهد و جز لاینفک آن به حساب می‌آید. تمامی انسان‌ها در هر جایگاهی که قرار بگیرند هم تعهداتی را می‌پذیرند و هم تعهداتی را می‌دهند. در این میان قراردادهای، حقوقی و تجاری، قرارداد هوشمند و غیر تجاری هم در واقع تعهداتی هستند که میان دو طرف قرارداد منتقل می‌شوند با این تفاوت که هر کدام از این قرارداد­ها در قالب خاص و ویژه‌ای در می‌آیند و این امر آن­ها را از سایر توافقات روزمره متمایز می‌کند.

با توجه به این مفهوم از قرارداد، نوع پیاده سازی آن­ها از گذشته تاکنون بویژه در سال­های اخیر با پیشرفت تکنولوژی و هوش مصنوعی تغییرات چشم‌­گیری داشته است. این تغییرات شامل قراراداد­های سنتی، قرارداد­های الکترونیکی، قرارداد­های هوشمند می­‌باشد.

قرارداد‌های الکترونیکی، قرارداد‌های هوشمند نیستند

قراردادهای هوشمند اساسا یک قرارداد مبتنی بر داده[۱] است و قراردادی که طرفین در آن یک یا تعدادی بیشتر شرایط یا مفاد در قراردادشان تعیین می­‌کنند به شیوه‌­ای که بر اساس سیستم کامپیوتری طراحی شده است. به عبارت دیگر، به جای استفاده از زبان طبیعی، قراردادهای هوشمند از داده‌های مربوط به امکانات تجزیه و تحلیل کامپیوتری، اتوماسیون یا ارتباطات مربوط به تعهدات قراردادی‌شان استفاده می‌کنند این در واقع اولین تفاوت بین قرارداد هوشمند و قرارداد الکترونیکی است. با این حال با گفتن این مساله که قرارداد هوشمند، یک قرارداد مبتنی بر داده است به این معنی نیست که تمام جنبه‌های قرارداد در یک فرآیند سیستم کامپیوتری[۲]­مانند قرارداد­های الکترونیکی صورت می­‌گیرد.

دومین تفاوت مربوط به مخاطبان تفسیر قرارداد است. قراردادهای سنتی طوری طراحی شدند که افراد قراردادها را می‌خوانند ولی در قراردادهای هوشمند علاوه بر طرفین قرارداد، طرفی دیگری نیز وجود دارد که قرارداد را می‌خواند و آن هم سیستم کامپیوتری است.

سومین تفاوت برمی­‌گردد به روشی که آن­‌ها معنای واقعی و ماهیت واقعی آن را درک می­‌کنند در یک قرارداد سنتی و الکترونیکی ماهیت و معنی اصلی قرارداد از به اشتراک­‌گذاری زبانی که طرفین قرارداد استفاده می­‌کنند به دست می‌­آید ولی در قرارداد هوشمند، طرفین، روند صریح و مشخص در فریم‌­ورک مربوط به قرارداد­های هوشمند را به کار می­‌گیرند تا اطلاعات لازم و مربوطه را طبق روند مشخص شده به­‌دست آورند.

ماهیت قرارداد هوشمند

در بیـان مفهـوم و تعریف قراردادهای هوشمند نظرات مختلفی ارائه شده‌است. بـه نظـر برخـی، قراردادهـای هوشـمند، قراردادهایی خود اجرا  می‌­باشند که به صورت کدهایی در بستر گسترده و نامتمرکز بلاکچین ذخیره می­‌گردند. به نظر برخی دیگر قراردادهای هوشمند پروتکل‌های کامپیوتر  می‌باشند کـه امکان انتقال دارایی‌های دیجیتالی را تحت شروطی که میان طرفین مورد توافق واقع شده اسـت فراهم می‌نمایند. برخی دیگر از آن به عنوان یک قرارداد رمزنگاری شده که بـه طـور مسـتقیم انتقال ارزهای دیجیتالی و دارایی‌های افراد را کنترل می‌نماید یاد نموده‌اند و نهایتاً برخی دیگـر از آن به عنوان دستورالعمل‌های الکترونیکی خود اجرا که به صورت پیش‌نویش در کدهای کامپیوتری ذخیره شده و به کامپیوتر امکان بازخوانی قرارداد، تقـدیم دسـتور کـار ‌و ‌افزایش هوشمندی قرارداد را می‌دهد تعبیر نموده‌انـد. با جمـع‌بنـدی اقـوال فـوق مـی‌تـوان قراردادهای هوشمند را به عنوان قراردادهای الکترونیکی که در بسترهای عمومی (سیستم‌های نامتمرکز) منعقد گردیده و عوض قراردادی در آن­ها دارایی‌های هوشمند یا ارزهای رمزنگـاری شـده دیجیتـالی می‌باشد تعریف نمود. در حال حاضر چنین تعریفی را می‌توان پذیرفت ولی با پیشرفت در زمینه الگوریتم‌ها می‌توان چنین قرارداد‌هایی با این ویژگی‌ها را در بستری غیر از سیستم‌های نامتمرکز و با مفهومی به نام Intelligent Contract طراحی کرد کاری که درحال حاضر IBM تا حدی در ارائه خدمات به بانک‌ها به دنبال آن است.

اما در حال حاضر همان تعریفی که “نیک‌سازبو” از قرارداد‌های هوشمند ارائه داده است به نظر پابرجا و منطقی است. لذا با توجه با این تعریف عناصر اصلی قراردادهای هوشمند عبارت است از:

اول امضای دیجیتال که طرفین قرارداد با آن بر مفاد و قوانین قرارداد توافق می‌کنند.

جزء بعدی موضوع قرارداد است.

سوم محیط قرارداد هوشمند است. که جزء موضوع قرارداد، باید در این محیط باشد یا قرارداد هوشمند به آن دسترسی مستقیم داشته باشد.

 

[۱]data oriented

[۲]computer processable form

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا